10 ΔΙΑΒΟΗΤΕΣ ΜΑΓΙΣΣΕΣ‏

 Το κυνήγι μαγισσών που σάρωσε τη βόρεια Ευρώπη τον 16ο και 17ο αιώνα

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ...

Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΤΣΙΚΟ...

...Η ζωή ενός σκύλου που έγινε ιαπωνικό σύμβολο πίστης και παντοτινής φιλίας.

ΘΡΥΛΟΙ ΣΕ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΑ ΚΑΣΤΡΑ

Ιστορίες συνδεδεμένες με προδοσίες, αμύθητους θησαυρούς και μυστικές σήραγγες οι οποίες άνοιγαν σωτήριες διόδους σε κρίσιμες περιόδους, συνθέτουν τους θρύλους που συνδέονται με τα παλιόκαστρα του Πηλίου.

Η ΜΟΧΘΗΡΗ ''ΓΡΙΑ'' ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ

Σε μια συγκεκριμένη βουνοπλαγιά κοντά στο Γαρδίκι Ομιλέων, μια φασματική μορφή, η «Γριά», περιφέρεται τα βράδια που το φεγγάρι βρίσκεται στην μικρότερη φάση του ανάμεσα στα έλατα και στα βάτα. Αυτό το φάντασμα είναι επικίνδυνο. Μοχθηρό.

ΨΩΡΟΚΩΣΤΑΙΝΑ: ΥΠΑΡΚΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Το όνομα «Ψωροκώσταινα» το χρησιμοποιούμε σήμερα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε την ανέχεια και τη φτώχεια και ειδικότερα όταν θέλουμε να καταδείξουμε κάποιον ή κάτι ως τον «φτωχό συγγενή» ενός συνόλου, ή με άλλα λόγια τον «τελευταίο τροχό της αμάξης». 
Στις μέρες μας, συνήθως χρησιμοποιούμε απαξιωτικά αυτή τη λέξη όταν...

Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !

Κατά τις πρώτες μετεμφυλιακές δεκαετίες, τα εγκλήματα «δια λόγους τιμής» ήταν μία από τις συχνότερα εμφανιζόμενες κατηγορίες εγκλημάτων στον ελλαδικό χώρο και εκατοντάδες τέτοια περιστατικά καταγράφηκαν στα ποινικά χρονικά. Εντούτοις, το έγκλημα που διέπραξαν η Σταυρούλα Γκουβούση και ο γιος της στις 5 Ιανουαρίου 1959 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας, αν και «τυπικό» παράδειγμα του φαινομένου αυτού, κατέχει μια εντελώς ξεχωριστή θέση στην εγχώρια εγκληματολογική ιστορία: η δράστις ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα για ποινικό αδίκημα…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΣΗΜΑΙΑΣ !!!

Φύλαξε την ελληνική σημαία ως "κόρη οφθαλμού" στη διάρκεια της Κατοχής, αρνούμενος να την παραδώσει στους Ιταλούς, παρά τις απειλές και τη βία...

ΚΡΗΤΗ :ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΚΥΨΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ !

Κρήτη:ένα νεκροταφείο για τις επίλεκτες δυνάμεις του Χίτλερ-ένα νησί που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι
Ο Κωστής Μανουσιδάκης χάιδεψε το παλιό του όπλο. Τον “Γκρά”. Περίμενε χωμένος μέσα σε θάμνους όλο το βράδυ μαζί με άλλους κρητικούς. Σε λίγο,...

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ !!

Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι, με το σύζυγό της ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard.
Δεν είχαν ραντεβού. Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.

"Θα θέλαμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.

"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά..

ΤΟ ..ΓΙΟΥΒΕΤΣΙ !

Οι περισσότερες φάρσες και κατεργαριές του ψευτοΘόδωρου είχαν σαν θέμα το φάι. Και αυτό ήταν πολύ φυσικό για έναν άνθρωπο που αντιπαθούσε τη δουλειά. Γιατί να δουλέψω , αφού δουλεύει το μυαλό μου έλεγε ο ψευτο Θόδωρος ομολογώντας το κουσούρι του. Και στις περιπτώσεις αυτές, ήταν πάντα εκλεκτικός στο φαγητό. Ένα πρωί λοιπόν, καθώς έκανε τις βόλτες του στην οδό Φιλελλήνων, βλέπει έναν μικρό υπηρέτη, που έβγαινε από το σπίτι του Καπιτσίνη, πλούσιου  κτηματία της εποχής,και κρατούσε ένα τεράστιο ταψί γιουβέτσι στα χέρια του.
Ο ψευτο Θόδωρος τον ακολούθησε ως το φούρνο, όπου ο μικρός παρέδωσε το γιουβέτσι κι έφυγε. Το μεσημέρι, ο ψευτο Θόδωρος έπιασε το πόστο του, δίπλα στο φούρνο και περιμένε.
Σε λίγο, να και ο μικρός του Καπιτσίνη.
- Ελα δω! Του λέει ο ψευτο Θόδωρος.

- Τι θες, μπάρμπα; Τον ρωτάει ο μικρός.
- Πόσα σουδώσαν για το γιουβέτσι;
- Μια δεκάρα.
- Φέρτη δωκαι τράβα να πεις στην κυρά σου να σου δώσει ακόμα μια πεντάρα. Δεκαπέντε είναι τα ψηστικά για το γιουβέτσι! Και να ρθείς σε ένα τέταρτο, γιατί δεν είναι έτοιμο ακόμη....
Ο μικρός αφελείς που δεν γνώριζε τον Ψευτοθόδωρο, καθώς τον είδε έξω από το φούρνο, τον πέρασε για τον φούρναρη.
Του δίνει λοιπόν τη δεκάρα και έφυγε για να φέρει τα ρέστα
Ο ψευτοθόδωρος φρόντισε αυτή η σκηνή να γίνει σχεδόν έξω από την πόρτα, ώστε να δει  ο φούρναρης ότι είχε συνομιλία με το μικρό.
Έπειτα μπήκε στο φούρνο. Πέταξε την δεκάρα κι είπε
- Tο γιουβέτσι του Καπιτσίνη! 
Ο Φούρναρης δεν πονηρεύτηκε και του τόδωσε. Και το γιουβέτσι μετακομίσε   αισίως στην ταβέρνα του Μπούντρου και πήρε μέρος στην πανδαισία όλη η παρέα.
Γιατί ο ψευτο Θόδωρος κάθε φορά που παραθέτει. . . ξένο φαί καλεί και τους φίλους του να συμμετέχουν.
Κατά τις μία το μεσημέρι περνούσε έξω από την ταβέρνα ο γερό Καπιτσίνης
. Ο ψευτοθόδωρος  τον είδε και τον φώναξε.
- Κόπιασε, κύριε Καπιτσίνη να πάρεις ένα μεζέ. Έχουμε γιουβέτσι θαύμα!
- Κι εμείς, γιουβέτσι έχουμε στο σπίτι! Είπε ο γερό Καπιτσίνης παίρνοντας τον προσφερόμενο μεζέ. και πάω να μην κρυώσει.
- Δεν παίρνεις κάνα δύο πηρουνιές ακόμη; Του λέει ο ψευτο Θόδωρος.
-Οχι, γιατί θα μου κοπεί η όρεξη.
- Μωρέ πάρε που σου λέω, για καλό και για κακό.
Αλλά ο γερός δεν δέχτηκε την. . . Προσφορά. Έφυγε βιαστικά για το σπίτι του, όπου πληροφορήθηκε το δράμα.
- Δε με νοιάζει τίποτε άλλο, τόσο που πλήρωσα και τα ψηστικά, είπε την άλλη μέρα στον ψευτοθόδωρο.
- Δικο σου ήταν το γιουβέτσι κυρ Καπιτσίνη,εγώ θα πλήρωνα τα ψηστικά; απάντησε ο ψευτο Θόδωρος
peter

Ο ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !!

Ψάχνοντας στα παλιά βιβλία μου βρήκα ένα κείμενο, το οποίο είπα να το μοιραστώ μαζί σας,είναι ενός σύγχρονου τούρκου
πεζογράφου του ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΝ

Ο καφές και η δημοκρατία !
Δύο πράγματ δεν ευδοκιμούν  στη χώρα μας,( μιλάει γιά την τουρκία, αλλά  και η ελλάδα  δεν διαφέρει και πολύ ) το ένα είναι  το δέντρο του καφέ και το άλλο η δημοκρατία.
Και τα δυό μας έρχονται από το εξωτερικό.

Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε  ν'αναπτύξουμε  με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ.  Το κλίμα της χώρας μας, το νερό,και το χώμα δεν είναι κατάλληλα για την ανάπτυξη του δέντρου.
 Οσο για την δημοκρατία.......Η αλήθεια είναι πώς ό,τι περνούσε από το χέρι μας,δεν παραλείψαμε να το κάνουμε,για την ανάπτυξή της ,για την εδραίωσή της. Αν κοιτάξουμε την ιστορία μας,πρίν από έκατό χρόνια πάνω κάτω ρίχτηκε ο ...σπόρος της δημοκρατίας. Είναι εκατό χρόνια που λέμε.
-Αμάν η  δημοκατία μας μπουμπούκιασε
-Η νεαρή δημοκρατία.
-Αμάν το φυντάνι της δημοκρατίας!

Νά είναι δοξασμένος αυτός που τη μεγάλωσε,μόλις καταφέραμε τόσα χρόνια να φέρουμε σ'αύτο το ανάστημα τη δημοκρατία,έγινε φιντάνι η δημοκρατία.
Αν ξοδεύαμε αυτό το κόπο των εκατό χρόνων που αφιερώσαμε στη δημοκρατία, γιά την ανάπτυξη του καφέ, σήμερα η χώρα μας θα  γινόταν δάσος απο καφέ,που δεν τ'άγγιξε ο μπαλτάς του ξυλοκόπου.
Στο παρελθόν κρίθηκε απαραίτητο ,δεν το είχαμε καταλάβει, αντί  να φυτέψουμε σπόρο καφέ,φυτέψαμε σπόρο δημοκρατίας, δόξα το θεό, αν και δεν έχουμε καμία στεναχώρια απο την μεριά της δημοκρατίας,εμείς ξέρουμε το τί τραβάμε από την έλλειψη του καφέ. Καφές είναι αυτός....!
Δε μοιάζει σε τίποτε...  Ετσι είναι η δημοκρατία ;  Και να είναι και να μην είναι το ίδιο κάνει....
Αν δεν υπάρχει καφές, το κεφάλι του ανθρώπου γυρίζει, αν δεν υπάρχει δημοκρατία το κεφάλι  του ανθρώπου δεν γυρίζει. Ο καφές μοσχοβολάει, η δημοκρατία ούτε καν έχει μυρουδιά, το κεφέ τον βάζεις στο φρυτζάνι και τον απολαμβάνεις. Η δημοκρατία ούτε πίνεται,ούτε τρώγεται. Σε τι χρειάζεται αυτή η δημοκρατία μπορείτε να μου πείτε;
Στη χώρα μας έρχεται  απο το εξωτερικό μπόλικη-μπόλικη δημοκρατία,αλλά καφές δεν έρχεται.
Το καφέ τον πουλάνε, τη δημοκρατία την δίνουν. Ο καφές είναι με χρήμα , η δημοκρατία είναι τζάμπα.
Για κοιτάξτε το τι τραβάμε απο τόν καφέ. Σάμπως δεν έχουμε συνηθίσει  στόν καλό καφέ;
Αμέσως καταλαβαίνουμε  το καλό καφέ απο τον μπαγιάτικο,και τον φρέσκο απο τόν νοθευμένο.
Εμείς σαν έθνος είμαστε θεριακλήδες τού καφέ, αν και καταπίνουμε  όλες τις απομιμίσεις του καφέ,
την απομίμιση δέν την καταπίνουμε.
Ω ύψιστε θεέ ! Να γινόταν, τόσο δα απ' ό,τι καταλαβαίνουμε απο αυτόν το καφέ, να καταλαβαίναμε απο δημοκρατία....
peter

ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΕΤΩΝ 12 ! Ο ΝΕΑΡΟΤΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ

ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!

Ψάχνοντας στο διαδύκτιο βρήκα την παρακάτω

ιστορία και σας την δημοσιευω, διαβάστε την

αξίζει το κόπο !

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα κατά την Ιταλική κατοχή, σε κάποιο νησί του Ιονίου η ομάδα κατοχής των Ιταλών είχε επιτάξει το Δημαρχείο, που βρισκόταν στην κεντρική πλατεία του νησιού και το είχε μετατρέψει σε αρχηγείο της.  Ο επικεφαλής της ομάδας κατοχής, Ιταλός αξιωματικός είχε θρονιαστεί στο γραφείο του δημάρχου και από το παράθυρό του απολάμβανε τη θέα προς την πλατεία του νησιού. Στο κέντρο της πλατείας υπήρχε μια όμορφη εκκλησία και δίπλα ακριβώς ένα πανύψηλο καμπαναριό με ένα περίτεχνο ρολόι στη μέση. Μάταια περίμενε ο Ιταλός αξιωματικός να το ακούσει να χτυπάει γιατί το ρολόι αυτό είχε εδώ και καιρό σταματήσει  λόγω βλάβης...

Ο Ιταλός αισθάνθηκε χρέος του να αποκαταστήσει τη βλάβη και έτσι φρόντισε και έμαθε από το δήμαρχο του νησιού ότι το ρολόι είχε σταματήσει γιατί δεν υπήρχε λάδι για να λαδώσουν τα γρανάζια του. Τότε ο αξιωματικός χωρίς δεύτερη σκέψη πρόσφερε στον δήμαρχο έναν τενεκέ 12 λίτρων , παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο, έτσι ώστε να λαδωθούν τα γρανάζια και να δει και πάλι το ρολόι να δουλεύει και πάλι, και να ακούσει την καμπάνα να χτυπάει ρυθμικά την ώρα. 
Ο δήμαρχος πήρε το λάδι και το ίδιο βράδυ κάλεσε στο σπίτι του τον ταμία του δημοτικού συμβουλίου και του έδωσε μία νταμιτζάνα με 6 λίτρα παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο, λέγοντας του ότι ο Ιταλός αξιωματικός ενδιαφέρετε να δει το ρολόι να δουλεύει και πάλι και πως θα έπρεπε γρήγορα να φτάσει το λάδι στα χέρια του συντηρητή του ρολογιού. Την άλλη μέρα το πρωί ο ταμίας πήγε στην κεντρική εκκλησία του νησιού να βρει τον παπά. Στα χέρια του κρατούσε ένα μπουκάλι με 3 λίτρα παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο. Είπε στον παπά πως ως υπεύθυνος της εκκλησίας, άρα και του ρολογιού, ήταν δική του υπόθεση να φροντίσει ώστε το λάδι να φτάσει στα χέρια του συντηρητή του ρολογιού, με σκοπό να λαδωθούν τα γρανάζια του και να αρχίσει και πάλι να δουλεύει, όπως δηλαδή  επιθυμούσε να γίνει ο Ιταλός αξιωματικός.
Ο παπάς πήρε το λάδι και το ίδιο μεσημέρι φώναξε τον νεωκόρο στο γραφείο του. Του εξήγησε την επιθυμία του Ιταλού αξιωματικού  να δει το ρολόι να δουλεύει και του είπε πως γι’ αυτό το λόγο προσφέρει 1 λίτρο παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο. Τον παρακάλεσε αν θα μπορούσε να πάει το λάδι αυτό στον συντηρητή του ρολογιού και να του πει να πιάσει αμέσως δουλειά και να αρχίσει να λαδώνει το ρολόι. Ο νεωκόρος έφυγε αμέσως για να εκτελέσει την εντολή του παπά. Μετά από λίγη ώρα χτυπούσε την πόρτα του συντηρητή του ρολογιού και αφού του εξιστόρησε τα όσα είχαν συμβεί  του έδωσε ένα μπουκαλάκι με 200 γραμμάρια παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο και του ζήτησε να ξεκινήσει το συντομότερο δυνατό να λαδώνει το ρολόι για να μην δυσαρεστηθεί ο Ιταλός αξιωματικός.

Ο συντηρητής του ρολογιού, όταν έμεινε μόνος, κοίταξε με δέος το πολύτιμο περιεχόμενο του μικρού μπουκαλιού. Σκέφτηκε πόσο νόστιμες θα έκανε τις λαχανίδες που επί μήνες έτρωγε αυτός και η οικογένειά του. Πόσο καλό θα έκανε στο παιδιά του λίγο λάδι που τους έχει ξεραθεί ο οισοφάγος από την μπομπότα! Την ίδια όμως στιγμή σκέφτηκε με τρόμο την αντίδραση του Ιταλού αξιωματικού αν δεν έκανε αυτό που τον είχε προστάξει μέσω  του νεωκόρου, μιας και τους υπόλοιπους κρίκους αυτής της αλυσίδας τους αγνοούσε! Το ίδιο απόγευμα το ρολόι χτύπησε και πάλι μετά από πολύ καιρό, έξι φορές. Στην αρχή οι νησιώτες νόμισαν πως κάποιος είχε πεθάνει και σταυροκοπήθηκαν λέγοντας «ζωή σε λόγου μας». Αργότερα όμως, έμαθαν από τον παπά της εκκλησίας που τους μάζεψε για τον εσπερινό ότι ο καλός Ιταλός αξιωματικός είχε προσφέρει παρθένο ιταλικό ελαιόλαδο για να βάλει σε λειτουργία το ρολόι τους και πως γι' αυτό και μόνο θα έπρεπε να αισθάνονται μεγάλη ευγνωμοσύνη που ο Κύριος, αν και περνάνε δύσκολες στιγμές στη μέση ενός φριχτού πολέμου τους έστειλε αυτόν τον μεγαλόψυχο Ιταλό.

Φυσικά το ρολόι στην κεντρική πλατεία του νησιού σταμάτησε να δουλεύει μετά από μία εβδομάδα και ο Ιταλός αξιωματικός έστησε στον τοίχο του καμπαναριού τον Έλληνα συντηρητή και τον εκτέλεσε ένα πρωί, παρουσία του δημάρχου, του ταμία, του παπά του νεωκόρου και των υπολοίπων κατοίκων του νησιού για παραδειγματισμό!!!!!!!

Η ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ !

Η ξεχωριστή αδυναμία του Ψευτοθόδωρου ήταν οι χωριάτες
της Αττικής.Σ'αυτούς  ξεσπούσε όταν ήταν στίς μεγάλες του
αδεκαρίες.Τούς περίμενε στήν αρχή  της όδου κηφισίας και,
καθώς τούς έβλεπε νάρχονται με τα ζώα τους και τις σούστες
τους φορτωμένες με  λαχανικά και φρούτα,προσφερόταν,τάχα να τους συστήση σε γνωστό του μανάβη για να τούς δώσει καλή τιμή.
Κια στο δρόμο όλο τσιμπολογούσε. Ενα πεπόνι,ενα καρπουζι,ντομάτες,ότι του ερχότανε βολικό.
Οι περισσότεροι χωριάτες όμως το ήξεραν σαν κάλπικη δεκάρα
και φυλαγόντουσαν.Αλλά όλο και κάποιος καινούργιος και ανύποπτος βρισκόταν και πλήρωνε τη νύφη.
Προ παντός οι χωριάτες φυλαγόνταν τις παραμονές των Χριστουγέννων όταν έφερναν τα κοπάδια με τις γαλοπούλες. Είχαν τα μάτια τους δεκατέσσερα γιατί πολλές φορές την είχαν πατήσει.Και πάντα ο
Ψευτοθόδωρος έβρισκε έναν τρόπο για να οικονομήση τη χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα, με μιά κατεργαριά καινούργια κάθε φορά,όταν γινόταν γνωστή η παλιά του.
Το πιό έξυπνο κόλπο  ήταν εκείνο που σκάρωσε κάποτε σ'εναν αφελή χωριάτη που τον είδε με μια
γαλοπούλα στα χέρια στην πλατεία ομονοίας. Τον πλησιάζει και του λέει.
-Γιά πούλημα το γαλόπουλο  κουμπάρε;
-Αμ' γιατί τόχω; για στολίδι;
-Τότε έλα μαζί μου να σε πάω σ'ένα γνωστό μου γιατρό που θέλει να αγοράσει γαλόπουλο!
Ο χωριάτης που ήταν νεαρός δεν ήξερε τον Ψευτοθόδωρο και τον ακολούθησε.Εκείνος  τον πήρε και
τον έφερε  στο σπίτι ενός νευρολόγου γιατρού στήν αρχή της οδού πειραιώς.
-Καλημέρα γιατρέ μου!
-Καλώς το κυρ-Θόδωρο.Πώς από δώ;
-Γιατρέ μου απαντά,έχω ένα ανιψούδι απ'το χωριό.Είναι το κακόμοιρο λιγάκι βλαμμένο.Ολο για μια
γαλοπούλα μιλάει.Κανένας δε ξέρει τι το πιάνει ώρες ώρες.Τόχω στο σαλόνι και περιμένει.
-Εντάξει,πέστου να περάσει μέσα να τον εξετάσω!
Βγαίνει  τότε ο Ψευτοθόδωρας και λέει στο νεαρό χωριάτη.
-Ασε το γαλί σε μένα και τράβα μεσ'το γιατρό να σε πληρώσει!
Μόλις μπήκε ο χωριάτης  στο γραφείο,ο γιατρός  τον έβαλε να καθίση σε μια καρέκλα και άρχισε να τον χτυπά στα γόνατα μ'ένα σιδερένιο σφυράκι. Ο χωριάτης τον κοιτούσε ανήσυχος,μη μπορώντας
να καταλάβη τι σήμαινε τούτο το βιολί.
-Ανοιξε το στόμα σου ,του λέει ο νευρολόγος.
-Κυρ Γιατρέ μου,βάζει τις φωνές το  ..θύμα.Εγώ δεν είμαι άρρωστος ....και άσε τ'αστεία. Εγώ είμαι πιό καλά κι απο λόγου σου.Και αν θέλεις τη γαλοπούλα,πλέρωσε με  να φεύγω γιά το χωριό μου....
-Σώπα... σώπα   παιδί μου, θα γίνη κι αυτό με τη σειρά του,είπε μαλακά  για να τόν καλμάρη.
Τέλος,είδε κι έπαθε ο αφελής χωριάτης να ξεμπλέξη από τα χέρια του γιατρού ,αλλά και ο γιατρός
πιό αφελής ακόμα να αντιληφθή το παθημά του, και στό τέλος πλήρωσε και το γαλόπουλο !!

ΤΑ ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ

Μια άλλη έξυπνη και χαριτωμένη φάρσα του Ψευτόθοδωρου είναι εκείνη  με τα κρεμμύδια.

Το θύμα του ήταν ένας μανάβης της παλιάς αγοράς που είχε τη φήμη οτι ήταν πιό κουτός και

από τα...κουνουπίδια που πουλούσε.Τον πιάνει ένα πρωίνο και του λέει:

-Κυρ Παναγή, να στείλεις αμέσως στο Παλάτι τριάντα  σακκιά κρεμμύδια για στιφάδο.

-Τι λές κυρ-Θόδωρε; Σ'ευχαριστώ  που με προτίμησες. Αλλά ..τριάντα σακκιά τι θα τα κάνουν;

-Εχουνε μεγάλο τραπέζι και πάρα πολλούς καλεσμένους και θέλουν να φτιάξουν στιφάδο,

αλλά θα πρέπει να σου πώ πως τα θέλουν καθαρισμένα.

-Γιατί;

-Καλά σε λέν κουτό κυρ- Παναγή.Αμ'που ακούστηκε να καθαρίζουνε κρεμμύδια στ'Ανάκτορα;

Θα μυρίση όλο το παλάτι κρεμμυδίλας.

-Εχεις δίκιο δε το σκέφτηκα

-Αίντε λοιπόν και γρήγορα!

Κατά το μεσημέρι ο Ψευτόθοδωρος περνάει απο το μανάβικο για να θαυμάση το αποτέλεσμα της

παραγγελίας του.Βλέπει τον καημένο το μανάβη,τη γυναίκα του  και το γιό του πεσμένους με  τα

μούτρα στο καθάρισμα των κρεμμυδιών. Τα μάτια τους ήταν κόκκινα ,πρησμένα κι έτρεχαν δάκρυα.

Και τότε του βάζει τις φωνές.

-Τι κάνεις εδώ μωρέ;  Ακόμη δεν τάστειλες τα κρεμμύδια;

-Πώς να γίνη κυρ-Θόδωρε;Τριάντα σακκιά  είναι αυτά.Και κρεμμύδια ψιλά για στιφάδο.Πώς

να καθαριστούν;

-Τώρα πιά παράτα τα!

-Γιατί;

Γιατί το στιφάδο ήταν γιά το μέσημερι.Και δε με νοιάζει τίποτ'άλλο όσο που με εξέθεσες στο ...Παλάτι!  Με τι μούτρα θα παρουσιαστώ τώρα στον ξάδελφό μου, που μου έδωσε τη

παραγγελία,σαν αρχιμάγειρας του Παλατιού που είναι!

Κι ο Ψευτόθοδωρος έφυγε αγανακτησμένος, δήθεν,αφήνοντας το προσωπικό του μανάβικου σε...

μαύρο  δάκρυ! Απο τα κρεμμύδια και την απελπισία....

ΤΑ ΑΒΓΑ ΤΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΑΙΝΑΣ

Τον περασμένο αιώνα ζούσε στήν παλιά Αθήνα ένας αμίμητος τύπος που το λέγανε Ψευτοθόδωρα,
ο οποίος  με τα χοντρά του αστεία και τις ανεκδιήγητες κατεργαριές του διασκέδαζε τούς Αθηναίους,
χαρίζοντας στο κόσμο πολύ γέλιο,που σήμερα δεν υπάρχει και είναι είδος πρός εξαφάνιση ...


Κάποτε ο Ψευτοθόδωρος πουλούσε αβγά   μ'ενα καλάθι,στούς δρόμους της τότε μικρής Αθήνας.
-Ε,Μπάρμπα-Θοδωρή, του φωνάζει  μια μέρα η Κουμουνδούραινα,η σύζυγος του τότε πρωθυπουργού.
Είναι φρέσκα τ'αβγά σου;
-Της ώρας, της  λέει
-Γιά έλα επάνω να διαλέξω  κανά τρία-τέσσερα ζευγάρια......
Ανέβηκε λοιπόν ο Θόδωρας, και η Κουμουνδούραινα άρχισε να ξεδιάλεγει τ'αβγα  και να τα κουνάει
ένα -ένα κοντά  στο αυτί της.
-Κουνάνε πολύ ,του λέει
-Α! κάνει ο Ψευτοθόδωρος θέλεις να μη κουνάνε; Καλά! Σε λίγο θα σου φέρω όπως τα θέλεις,
οσο και να τα κουνάς δέν θα κουνάνε καθόλου.
Εφυγε και πήγε σε ένα μαγερικό,και έδωσε στο μάγειρα καμμιά δεκαριά αβγά να τα βράση.
-Κοίτα ,του λέει να μού κάμεις σφιχτά να μη κουνάνε...
-Εννοια σου κυρ θόδωρα, του λέει ο μάγειρας θα σου τα κάνω πέτρες!
Πήρε λοιπόν τ'αβγά μόλις έβρασαν, τα έβρεξε με κρύο νερό να κρυώσουν  και πάει στην Κουμουνδούραινα.
-Μούφερες φρέσκα ;τον ρωτάει
-Της ώρας!
Αρχισε να τα κουνά πάλι ένα -ένα και φύσικα έμεινε  ενθουσιασμένη.
-Αυτά μάλιστα  του λέει ,είνει φρέσκα,της ώρας.
-Είναι φρεσκότατα,και ζεστά ακόμα κουμπάρα,γιατί τώρα βγήκαν απο τις κότες!
-Αφού ευχαριστήθηκε πολύ,τον πλήρωσε διπλή τιμή, αρπαξε το χρήμα ο μάγκας και έγινε καπνός.
Τώρα τη συνέχεια στο σπίτι δεν την ξέρουμε.
Αλλά μετά από καμμιά βδομάδα,ο Ψευτοθόδωρος ξαναπάει στο σπίτι και χτυπάει με θράσος τη πόρτα.
Οταν άνοιξε τη πόρτα και βγήκε η Κουμουνδούραινα της είπε:
Την άλλη φόρα που σούφερα  τ'αβγα  ξέχασα να σου ζητήσω λεφτά για τα ......βραστικά