Η νομιμοποίηση του ναρκωτικού θα έχει θετικές επιπτώσεις στην υγεία και τις κοινωνικές παροχές και θα συμβάλει στη μείωση της εγκληματικότητας, σχολιάζει ο Howard Marks.
Δεν είναι αμέσως προφανές τι κοινό έχουν ένα αγόρι από ένα μικρό χωριό ανθρακωρύχων στη νότια Ουαλία με την κυβέρνηση της Ουρουγουάης. Αλλά υπάρχει τουλάχιστον ένα πράγμα: και οι δύο θέλουμε να τελειώσει ο πόλεμο των ναρκωτικών.
Μία ψηφοφορία από τη Γερουσία του Μοντεβιδέο αυτή την εβδομάδα έκανε την Ουρουγουάη την πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποιεί την παραγωγή, την πώληση και την κατανάλωση της κάνναβης. Στην περίπτωσή μου, έχοντας αποφοιτήσει από την Οξφόρδη με άριστα στην πυρηνική φυσική και αρκετούς μεταπτυχιακούς τίτλους, ηθικοί και οικονομικοί λόγοι με έπεισαν να εγκαταλείψω την ακαδημαϊκή κοινότητα και να ακολουθήσουν μια επιχειρηματική σταδιοδρομία: την εξαγωγή και εισαγωγή ευεργετικών βοτάνων. Ο νόμος με πρόλαβε και με καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης 25 ετών, εκ των οποίων υπηρέτησα τα επτά. Τώρα είμαι συγγραφέας και κωμικός με μια ατζέντα που έχει σκοπό να κάνω ό, τι μπορώ για να νομιμοποιήσω την κάνναβη.
Υπάρχουν τρία βασικά πλεονεκτήματα για την νομιμοποίηση. Εκτός από τα οφέλη για την υγεία για όσους πάσχουν από άσθμα μέχρι AIDS, θα απελευθερώσει τους καταναλωτές από την ανάγκη αγοράς φαρμάκων από παράνομες πηγές. Και τα εγκλήματα που προκαλούνται άμεσα από την απαγόρευση (συμπεριλαμβανομένων δολοφονιών, βίας, απαγωγών, κλοπών και απάτης), θα εξαφανιστούν.
Οι περισσότερες προτάσεις για τη νομιμοποίηση μοιράζονται την παραδοχή ότι το εμπόριο δεν μπορεί να κατασταλεί. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην επιμονή τους στις εγκεκριμένες από το κράτος προειδοποιήσεις για την υγεία και στην απαγόρευση των πωλήσεων σε παιδιά – σημεία στα οποία συμφωνώ. Η διαφωνία τείνει να επικεντρωθεί στο βαθμό της ρύθμισης.
Μερικά μοντέλα προτείνουν ένα κρατικό μονοπώλιο στην παροχή, με όλες τις διαφημίσεις να θεωρούνται παράνομες. Αυτό θα οδηγήσει σε μια σχετικά σταθερή αλλά απελπιστικά γραφειοκρατική δομή. Ένα ολιγοπώλιο, με λίγες επιχειρήσεις να λειτουργούν ως καρτέλ, φαίνεται επιρρεπές σε παρόμοια παράλυση. Μια τρίτη επιλογή – που προτιμώ – είναι η παραγωγή και η διανομή να αναληφθούν από τις μικρές ανταγωνιστικές ιδιωτικές επιχειρήσεις που υπόκεινται σε κυβερνητικές ρυθμίσεις.
Κάθε ρύθμιση πρέπει να στοχεύει στην αποφυγή λαθών που έγιναν στο εμπόριο πριν από την ρύθμιση και όχι στην ηθικολογική συλλογιστική. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επιτραπεί να παρεμβαίνουν μόνο εάν αυτό θα αυξήσει την ικανοποίηση των καταναλωτών. Τελικά, η κάνναβη θα πρέπει να είναι διαθέσιμη κατά τον ίδιο τρόπο όπως το τσάι, ο καφές ή τα φαρμακευτικά φυτά. Δυστυχώς, είναι πιο πιθανό να ρυθμίζεται κατά τον ίδιο τρόπο με το αλκοόλ και τον καπνό – υπονοώντας, λανθασμένα, ότι είναι εξίσου επικίνδυνη.
Πιστεύω ότι είναι πολύ αποτελεσματικό και δίκαιο η νομιμοποιημένη προμήθεια κάνναβης να λειτουργεί από κάποιους με εμπειρία. Διαφορετικές δεξιότητες θα απαιτούνταν για την εισαγωγή και διανομή σε καταστήματα λιανικής (εμπορική και λιανική εμπειρογνωμοσύνη μάλλον και όχι σοφία και πονηριά του δρόμου). Αλλά η διαδικασία παραγωγής θα παραμείνει περίπου η ίδια. Όσον αφορά την εξαγωγή, σε χώρες όπου η κάνναβη έχει καλλιεργηθεί εδώ και χιλιετίες, θα υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ των παράνομων και των νόμιμων προϊόντων: οι υπάλληλοι πληρώνονται και η δουλειά γίνεται. Θα ήταν κρίμα να μην σωθούν οι πολλές καθιερωμένες, έντιμες και εποικοδομητικές σχέσεις μεταξύ των παραγωγών και άλλων συμμετεχόντων στις χώρες προέλευσης. Ειλικρινά, θα ήθελα να υποβάλω αίτηση για μια τέτοια απασχόληση, αλλά αποδέχομαι το ότι δεν θα είμαι τριγύρω την ημέρα που η ευρεία νομιμοποίηση θα συμβεί τελικά.
Σε γενικές γραμμές, το εμπόριο κάνναβης δεν διοικείται από εγκληματικές συμμορίες που κάποιος θα αποκαλούσε «οργανωμένες», αλλά από χαλαρές ομάδες ατόμων διαφόρων επαγγελμάτων που συνεργάζονται περιστασιακά. Έχει ένα βαρύ κόστος από πλευράς κρατικής κατάσχεσης και πρόληψης της διείσδυσης από τις αρχές. Σημαντικά κεφάλαια δαπανώνται για την προστασία ενός επιπέδου διανομής από την επίδραση του σε ένα άλλο. Επομένως, το κόστος και οι τιμές της παράνομης κάνναβης είναι μεγαλύτερα από οποιασδήποτε μέτρια φορολογούμενης νόμιμης αγοράς.
Κάποιοι που είναι αντίθετοι στη νομιμοποίηση θεωρούν ότι επιβαρύνει τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας και μπορεί κάλλιστα να απαιτήσουν φορολογικά μέτρα γι’ αυτό. Θα υπάρξει επίσης αντίσταση από απροσδόκητες ομάδες. Ο «σκληρός» καπνιστής κάνναβης είναι πεπεισμένος ότι η νομιμοποίηση θα καταστρέψει την ποιότητα και την ποσότητα του προϊόντος. Πολλοί θα συνεχίσουν να προτιμούν να αγοράζουν κάνναβη με τον τρόπο με τον οποίο έχουν συνηθίσει. Η εμπορευματοποίηση μπορεί να μετατρέψει το προϊόν σε μία αναποτελεσματική, κατασκευασμένη μηδαμινότητα, όπως η μη αλκοολούχα μπύρα: νομιμοποιήστε την και μετά σταματήστε κάποιον από το να φτιάχνεται.
Το να υιοθετούμε τέτοιες ξεπερασμένες παγιδεύσεις πουριτανισμού θα ήταν γελοίο. Το να αισθανόμαστε καλά είναι εντάξει.
ft.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου